• Szukaj

SZKOLENIA MEDYCZNE, PIERWSZA POMOC

Przystąpienie Polski do Unii Europejskiej i Paktu Północnoatlantyckiego spowodowało zmianę spojrzenia na organizację systemów ratownictwa medycznego w naszym kraju. Pojawiła się konieczność dostosowania metod działania służb ratowniczych do standardów Światowych.Kluczowym elementem takiego systemu stał się jednolity sposób udzielania świadczeń zdrowotnych. Dotychczas standaryzacja była tylko zaleceniem, w chwili obecnej stała się koniecznością. Z początkiem roku 2007 została wprowadzona w Polsce ustawa o Państwowym Ratownictwie Medycznym, która zbliża nasz system opieki zdrowotnej do standardów światowych. Warto więc przyjrzeć się, o co tak naprawdę chodzi w tym nowym porządku rzeczy i z czego on wynika, jak również, co z tego wszystkiego wynika dla nas, jako pracowników szeroko rozumianej Służby Zdrowia. Postępowanie w stanach zagrożenia życia to także umiejętność prowadzenia resuscytacji krążeniowo – oddechowej. Rozwój technik resuscytacyjnych opartych o badania naukowe można datować od końca lat 50- tych ubiegłego wieku. P. Safar wykazał, że najbardziej efektywną metodą wentylacji tzw. bezprzyrządową, jest metoda usta – usta oraz to, że drogi oddechowe u nieprzytomnych pacjentów można udrożnić odginając głowę ku tyłowi i unosząc żuchwę. Nowoczesna resuscytacja zaczęła rozwijać się od lat 60-tych dwudziestego wieku, kiedy to W. Kouwenhoven zaprezentował technikę zewnętrznego masażu serca. Od 1961 roku P. Safar wskazał na połączenie wentylacji dodatnimi ciśnieniami z wykonywaniem uciskania klatki piersiowej. Wzajemne połączenie przywracania funkcji układu oddechowego i krążenia krwi zostało nazwane resuscytacją krążeniowo – oddechową, w języku angielskim – cardiopulmonary resuscitation – CPR. Opracowany schemat postępowania znany powszechnie jako A – B – C (A – Airway – drogi oddechowe, B – Breathing – oddychanie, C – Circulation -krążenie) upowszechnił się na całym świecie. W 1991 roku po raz pierwszy wprowadzono pojęcie tzw. łańcucha przeżycia (chain of survival), a realizowanie poszczególnych jego ogniw miało zapewniać większą skuteczność postępowania w stanie zagrożenia życia. Instytucje, które są odpowiedzialne za tworzenie standardów postępowania w stanach zagrożenia życia i ich ustawiczne udoskonalanie to między innymi Europejska Rada Resuscytacji (European Resuscitation Council – ERC)/w tym Polska Rada Resuscytacji – PRC, Amerykańskie Towarzystwo Kardiologiczne (American Heart Association – AHA) oraz Międzynarodowy Komitet Łącznikowy do spraw Resuscytacji (International Liaison Committee on Resuscitation – ILCOR).

Historia szkoleń w USA

aha1

Omawiając instytucje odpowiedzialne za tworzenie standardów należy rozpocząć od Amerykańskiego Towarzystwa Kardiologicznego, które już w roku 1963 powołało Committee on Cardiopulmonary Resuscitation . W roku 1966 National Academy of Sciences – National Research Council (NAS-NRC) podczas konferencji dotyczącej resuscytacji zaleciła prowadzenie szkoleń personelu medycznego w zakresie techniki zewnętrznego masażu serca zgodnej z zaleceniami AHA. Tym samym rozpoczęło się tworzenie systemów organizacyjnych zajmujących się opracowywaniem standardów postępowania resuscytacyjnego oraz szeroko rozumianą edukacją. Następna konferencja odbyła się w 1973 roku. Głównymi jej zaleceniami było upowszechnienie wśród całego społeczeństwa amerykańskiego metod prowadzenia resuscytacji krążeniowo – oddechowej, a także ustalenie, że szkolenie w zakresie resuscytacji musi być oparte o standardy AHA i tylko AHA może te standardy zmieniać (w oparciu o analizę danych naukowych i doświadczenia kliniczne). W 1979 roku, na kolejnej konferencji, oprócz zrewidowania dotychczasowych standardów i zaleceń dotyczących podstawowych i zaawansowanych metod podtrzymywania życia, zadecydowano także o tym, że wprowadzenie zmian dotyczących technik prowadzenia resuscytacji może nastąpić tylko wtedy, gdy zostaną udowodnione korzyści nowej metody. Opracowane standardy postępowania były kolejno uaktualniane w latach 1985, 1992, 1996,1998, 2000 i 2005. Oficjalnym czasopismem AHA jest „Circulation”, Europejskiej Rady zaś „Resuscitation”. Coraz większe zainteresowanie upowszechnianiem metod postępowania w stanach zagrożenia życia wpłynęło na powstanie kursów zajmujących się tą tematyką. I tak w Stanach Zjednoczonych w 1973 wprowadzono dwa kursy: BLS (Basic Life Support) – obejmujący swoim zakresem podstawowe metody podtrzymywania życia i ACLS (Advanced Cardiac Life Support), który poszerzony został o zaawansowane metody podtrzymywania życia. W 1978 roku został utworzony podkomitet działający pod auspicjami AHA, który opracował standardy postępowania w pediatrii dotyczące podstawowych metod podtrzymywania życia i zalecenia, co do resuscytacji noworodków (które zostały zaakceptowane na konferencji w 1979 roku). Jednak dopiero w 1988 roku wprowadzono trzy kursy: NRP (Neonatal Resuscitation Program) – dotyczący resuscytacji noworodków; PBLS (Pediatric Basic Life Support) – dotyczący podstawowych metod podtrzymywania życia i PALS (Pediatric Advanced Life Support) – dotyczący zaawansowanych metod podtrzymywania życia. Oprócz przedstawionych wyżej kursów z zakresu resuscytacji krążeniowo – oddechowej, w Stanach Zjednoczonych w 1982 roku wprowadzono kurs BTLS (Basic Trauma Life Support) dotyczący podstawowych metod postępowania u poszkodowanego z urazem, który był oparty o wprowadzony wcześniej, w 1980 roku kurs dla lekarzy ATLS (Advanced Trauma Life Support). Celem kursu było nauczenie prowadzenia ewaluacji, technik resuscytacyjnych oraz zasad transportu poszkodowanego „urazowego”.

Historia szkoleń w Europie

erc

W Europie organizacją zajmującą się problematyką postępowania w stanach zagrożenia życia jest Europejska Rada Resuscytacji – European Resuscitation Council (ERC). Została założona w 1989 roku jako rada interdyscyplinarna. Zadaniami ERC jest ochrona życia poprzez udoskonalanie standardów prowadzenia resuscytacji w Europie oraz koordynowanie aktywności europejskich organizacji zajmujących się tymi zagadnieniami. Oprócz tego, ERC tworzy standaryzowane programy nauczania, adresowane do społeczeństwa jak i pracowników medycznych (w tym lekarzy), koordynuje i promuje odpowiednie badania dotyczące resuscytacji, a także podnosi społeczną świadomość wymogów i ćwiczeń resuscytacyjnych w Europie. W 1992 roku, na pierwszym naukowym kongresie w Brighton, ERC zaprezentowała „Zalecenia dla podstawowych metod podtrzymywania życia (BLS)” i „Zaawansowanych metod podtrzymywania życia (ALS)”. W 1994, na drugim kongresie w Moguncji, zostały zaprezentowane „Zalecenia dla podtrzymywania życia w pediatrii” i „Zalecenia dotyczące postępowania w zaburzeniach rytmu serca przed zatrzymaniem krążenia”. W 1996, na trzecim kongresie w Sevilli, zostały zaprezentowane „Zalecenia dotyczące podstawowego i zaawansowanego postępowania dotyczącego dróg oddechowych i wentylacji podczas resuscytacji”. Zalecenia te zostały opublikowane w „Resuscitation”, które jest oficjalnym czasopismem ERC. Kolejne modyfikacje zaleceń miały miejsce w 1998, 2000 i 2005 roku. Europejska Rada Resuscytacji tworzy standaryzowane programy nauczania, które są podstawą organizowanych kursów. Kursy datuje się od 1992 roku i – tak jak w Stanach Zjednoczonych – można wyróżnić kurs BLS i ALS (Advanced Life Support). Kursy ALS początkowo odbywające się w Wielkiej Brytanii zostały rozpowszechnione w innych krajach europejskich. W 1994 roku, opracowano standardy postępowania dla dzieci, niemowląt i noworodków i następnie wprowadzono kurs pediatryczny APLS (Advanced Pediatric Life Support), którego obecna nazwa to EPLS (European Pediatric Life Support). W 1996 roku stworzono także kurs PLS (Paediatric Life Support) adresowany głównie do lekarzy i pielęgniarek pracujących z dziećmi, a także kurs PHPLS (Pre-Hospital Paediatric Life Support) skierowany do lekarzy, pielęgniarek oraz ratowników udzielających pomocy na etapie przedszpitalnym. Dodatkowo, pracownikom ochrony zdrowia pracujących z noworodkiem już od momentu jego narodzin, zaproponowano kurs NLS (Newborn Life Support). W 1988 roku odbył się kurs dla lekarzy – ATLS (Advanced Trauma Life Support) – dotyczący zaawansowanych metod postępowania u poszkodo-wanego z urazem przejęty z USA w wersji niezmienionej. Obecnie rozważa się wprowadzenie europejskiej wersji tego kursu.W ostatnich latach, wobec większej dostępności defibrylatorów i zasadności wczesnego wykonywania defibrylacji w przypadku migotania komór, wprowadzono kursy AED (Automated External Defibrillation), których celem jest nauczenie posługiwania się automatycznymi zewnętrznymi defibrylatorami. Wytyczne dotyczące stosowania zewnętrznych automatycznych defibrylatorów zostały opracowane przez ERC w 1998 roku, a ostatnie zmiany pochodzą z 2005 roku. Po 2000 roku stworzono jeszcze kurs ILS (Immediate Life Support) adresowany do pracowników ochrony zdrowia, którzy dość rzadko spotykają się z pacjentem, u którego doszło do zatrzymania krążenia.

Grupa ILCOR

Międzynarodowy Komitet Łącznikowy do spraw Resuscytacji (International Liaison Committee on Resuscitation – ILCOR) powstał w 1992 roku, a w jego skład weszły następujące podmioty: ERC, AHA, Australijska Rada Resuscytacji, Rada Resuscytacji Południowej Afryki, Rada Resuscytacji Ameryki Łacińskiej. Celem powołania tej grupy było stworzenie międzynarodowych zaleceń postępowania w stanach zagrożenia życia weryfikowanych w oparciu o zmieniającą się wiedzę z tego zakresu. Pierwsze wytyczne ILCOR zostały przedstawione w 1997 roku na konferencji w Brighton i opublikowane w kwietniu tego samego roku w „Resuscitation” i „Circulation”. Kolejne zweryfikowane algorytmy zostały przedstawione w 2000 i 2005 roku .

System szkolenia w Polsce

W Polsce od marca 2002 roku działa Polska Rada Resuscytacji, która oprócz upowszechniania wiedzy dotyczącej postępowania w stanach zagrożenia życia prowadzi kursy pod auspicjami ERC. Obecnie prowadzone w Polsce kursy to: BLS/AED, ALS/ACLS, EPLS, NLS, ILS, BTLS, PHTLS.

polska_rada

NASZE DZIEDZINY:szkolenia pierwsza pomoc, szkolenia pierwszej pomocy, kursy pierwszej pomocy, szkolenia z pierwszej pomocy, pierwsza pomockursy pierwszej pomocy, pierwsza pomoc przedmedyczna, kwalifikowana pierwsza pomoc, pierwsza pomoc w nagłych wypadkach, ratownictwo medyczne, udzielanie pierwszej pomocy, zasady udzielania pierwszej pomocy, kurs kwalifikowanej pierwszej pomocy